"मी तरी कुठ पर्यंत वाट पाहू"

मी तरी कुठ पर्यंत वाट पाहू,  

किती क्षण थांबू, किती वेळ मोजू?  

सप्तरंगी स्वप्नं डोळ्यांत धरून,  

हे मन नको तुझ्या ओलसर निशाणांनी जडवू.

गोलाईत बांधलेल्या त्या आशा,  

कधी लवकर कधी मागे टाकलेल्या आशा.  

फुलांच्या रंगांनी गोड गंध मनात,  

कधी येतील ते दिवस त्या अपेक्षित स्वप्नात?

चंद्राच्या सौम्य रश्मीची किमया,  

पावसाच्या थेंबातल्या मधुर गंधाची हसरा,  

किंवा त्या उगवलेल्या सोनेरी किरणांची वेल,  

कधी मिळवायची आहे ती स्वप्नांची बेल?

संसाराच्या धुंदळ्यात फसलेल्या रेषा,  

हळू हळू पुसल्या जातात मनाच्या ओंजळीत.  

असा प्रश्न मनात रोज का रुजला?  

सप्नांचा नवा रंग कधी फुलला?

वाट पाहताना आसवांचा सुगंध,  

आशेचा दुवा लांब, परंतु अजूनही थांब,  

कधी कशा पूर्ण होतील त्या खोटी अपेक्षा,  

या वाटेवर पावलांना किती दरवाजा?

हे मन, थांब, विचार कर,  

नवीन आशेचा दिवस येईल, हे ठरव.  

मी तरी कुठ पर्यन्त वाट पाहू,  अरे, या स्वप्नांच्या ओंजळीत काहीं तरी गंध उधळू.

........................

रविंद्र पांडुरंग बनसोडे 

     अंबड