हा विचार मनात खूप खोलवरचा आहे. खरंच, कोणाच्या मनात एकच व्यक्ती असेल तर वेळ द्यायला, प्रेम करायला, आणि त्याच्या जवळ राहायला आपोआपच उत्सुकता आणि इच्छा निर्माण होते. मनापासून केलेलं प्रेम वेळेचं बंधन न बाळगता समर्पित असतं. प्रत्येक क्षण हा त्यांच्यासाठीच असतो ज्यांचं आपण मनापासून प्रेम करतो.
पण मन जर एका जागी स्थिर नसेल, तर ते नक्की कुठेच थांबत नाही. त्या क्षणापर्यंत आपण स्वतःलाच विचारतो की आपल्याला खरंच काय हवं आहे? अनेकदा मन हे निरनिराळ्या गोष्टींमध्ये अडकतं; प्रत्येक नात्यातून, प्रत्येक क्षणातून काहीतरी वेगळं शिकतं, समजतं. परंतु यामुळे मन अस्थिर होतं, आणि मग एकाच व्यक्तीसाठी वेळ काढणं किंवा त्यांच्यासाठी थांबणं खूप कठीण होतं. अशा परिस्थितीत मनाला काबूत ठेवून त्याच ठिकाणी वेळ देण्याचा प्रयत्न करायचा म्हणजे स्वतःशीच संघर्ष करावा लागतो.
त्या पेक्षा मनावर बंधन न आणता, त्याला स्वातंत्र्य देणं आणि नात्यांमध्ये फक्त गरज पडली की मग प्रेम करायला शिकलं पाहिजे. हे खूप कठीण असू शकतं, पण मन लावून न ठेवणं अनेकदा आपल्याला भावनिक पातळीवरही स्थिर ठेऊ शकतं. जेव्हा मनाने कुणासाठी जागा ठेवायचं ठरवलं नाही, तेव्हा आपण स्वतःचं आणि आपल्या भावना जाणून घेऊ शकतो.
मनाला स्थिर करण्यासाठी एका व्यक्तीशी प्रेम करायचं असतं, पण मनच जर सैरभैर असेल तर प्रेमाच्या वाटेवर जाऊनही वेळ न देता मन आपोआपच परत फिरतं. त्यामुळे असं म्हणता येईल की, मनाची अवस्था स्पष्ट असणं गरजेचं आहे. जर मन एका जागी स्थिर नसेल, तर मनाला बंधनं घालण्यापेक्षा त्याला मुक्त सोडणं श्रेयस्कर ठरतं.
