पराक्रमी वीर, शत्रूंचा संहारक – शिवराय"

पराक्रमी वीर, शत्रूंचा संहारक  शिवराय"

शिवनेरीचा वाघ जागला, न्याय-अन्याय ओळखु लागला स्वराज्याच्या वाटेवरती, शत्रूंचा संहार करू लागला ।।1।।

अफजलखान क्रूर तो आला, दगा धोका त्याने सुरु केला प्रतापगडच्या रणांगणी, वाघा सारखा शिवबा गर्जला।।2।।

शायिस्तेखान थरथर कापला, लाल महालात जाऊन लपला, तलवारीच्या एका वाराला, बोटं गमावून पळू लागला ।।3।।

कारतलब खान चे कपटी ठसे, चक्रव्यूह तो रचत बसे। शिवबांच्या रणकौशल्याने, पराभूत होऊन माघारी जाने ।।4।।

औरंग्याने डाव काढले, फितुरीचे जाळे विणले, स्वराज्याच्या स्फुल्लिंगाने, शत्रूंचा अंत घडविला ।।5।।

शिवबांचा होता न्याय मोठार, रयतेस दिला मोठा आधार। स्वराज्याचा दीप तेवूनी, इतिहासाला साक्ष घालुनी ।।6।।

जय भवानी, जय शिवाजी!

-रविंद्र पांडुरंग बनसोडे  अंबड

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

प्रेमाच्या भूतांनी बदललेली मानसी

रात्रीचे दोन वाजले होते… संपूर्ण शहर झोपेत होते, पण मानसी मात्र गच्चीत बसून चंद्राकडे टक लावून बघत होती. गार वारा केसांतून मोकळा फिरत होता, पण तिच्या मनात मात्र वादळ उठलं होतं. हसावं की रडावं, जगावं की मरावं हेच समजत नव्हतं... आठवणींचा भार फार जड असतो… काही दिवसांपूर्वी ती किती आनंदी होती, प्रेमाने भारलेली होती. तिच्या आयुष्यात एक खास व्यक्ती आली होती. तो तिच्यासाठी फक्त प्रियकर नव्हता, तर एक स्वप्न होतं. त्याच्या प्रत्येक बोलण्यात, स्पर्शात, अस्तित्वात तिला एक नवी उर्जा मिळत होती. पण अचानक तो दूर गेला… काही कारण नसताना, कोणताही निरोप न देता... पहिल्या काही दिवसांत तिला वाटलं, तो परत येईल. फोन वाजेल, आणि समोर त्याचं नाव चमकेल. पण नाही… दिवसांमागून दिवस गेले, आठवड्यांवर आठवडे गेले, पण त्याचा काहीच पत्ता नव्हता. हळूहळू तिच्या मनात प्रश्न वाढू लागले "खरंच प्रेम असं संपतं का? की तो फक्त एक मोह होता?"... त्या रात्री तिच्या मनात खूप विचारांचं काहूर उठलं होतं. आयुष्य नकोसं वाटत होतं. "प्रेम जर असं वेदना देत असेल, तर त्याचा उपयोग काय?" तिला स्वतःचं अस्तित्वच व्यर्थ वाटू लाग...
अधिक वाचा

गप्प शांतता

 गप्प शांतता जेंव्हा त्रास होतो अंतरी, शब्द थांबतात ओठांवरी, अश्रूही असतात कोरडे, मनातलं सांगू कुणावरी? गप्प राहतो, रडत नाही, सहनशीलतेची हीच तर निशाणी, अश्रूंनी नाही व्यक्त होतं, मनातलं दुःख, त्या शांततेत लपलेलं असतं. संगीत नसलेल्या त्या क्षणी, मनाची चालही थांबलेली असते, वेदनेचा एक गडद सागर, त्या शांततेत साचलेला असतो. हे गप्प राहणं सोपं नसतं, ते वेदनेचा एक हळवा आवाज असतो, तुटलेलं मन, तुटलेलं स्वप्न, त्या शांततेत संजीवनी शोधत असतो. शब्दांच्या पलीकडचं, अश्रूंच्या पलीकडचं, मनातल्या गप्प शांततेचं काय सांगू? हे फक्त तोच जाणतो, जो हसतही वेदना लपवतो. रवींद्र पांडुरंग बनसोडे 
अधिक वाचा